“ఏంటిరా అలా ఉన్నావ్!? ఏమైంది?”
“మన విషయం ఇంట్లో తెల్సిపోయిందిరా 
“
“అవునా, అదెలా రా? ఏమైంది అసలు??”
“ఏమో రా, ఎలా తెల్సిందో! మా మమ్మీ నీ గురించి అడిగింది”
“ఏం చెప్పావ్రా మరి?”
“నీకు నేనంటే ఇష్టమని చెప్పా!”
“ఓహ్! గుడ్ రా! ఎప్పటికైనా చెప్పాల్సిందేగా! 
ఇంతకీ ఆమె ఎమన్నారు?”
“మరి నీకు ఇష్టమా కాదా అని అడిగారురా!”
“మరి నువ్వేమన్నావ్!?”
“ఒక ఫ్రెండ్లా ఇష్టమని చెప్పా!”
తుస్..
.
.
.
.
.
మళ్ళీ బకరా అయిపోయాను. చిన్నప్పుడెప్పుడో అంత ఘాఢంగా ప్రేమించిన శ్రీదేవి దక్కకపోయేసరికి మళ్ళీ నాలుగో తరగతిదాక ఏ అమ్మాయిని కన్నెత్తి కూడా చూడలేదు. దానితో నా చదువు భలే సాఫీగా సాగుతూ క్లాస్ ఫష్టు కూడా తెచ్చుకున్నాను. మా మాస్టారు కూడా బడి ఎగ్గొట్టడానికి నేనెన్ని కుంటి సాకులు చెప్పినా నమ్మేంత “నమ్మకం” కల్పించుకున్నాను!
సరిగ్గా అప్పుడే రామాయణంలో మాయ లేడిలా ఒక “లేడీ” మా స్కూల్లో అడుగుపెట్టింది. ఆ అమ్మాయి పేరు రాణి(పేరు మార్చానులెండి :p),ఆ రాణి అప్పుడు ఎనిమిదో తరగతి చదివేది. మా స్కూల్లో తరగతులు ఐదు వరకే ఉన్నా తను మాత్రం ట్యూషన్లని చెప్పి వాలిపోయేది. అసలకే ఏకోపాధ్యాయ పాఠశాల, హైస్కూల్ నుండి ఒక ఫిగరు మా స్కూలుకి ట్యూషన్ కొసమని వచ్చేసరికి మా మాష్టారి కాన్సంట్రేషన్ అంతా ఈ రాణి మీదనే పడింది. చివరికి అది ఎంతదాక వచ్చిందంటే మాష్టారు మా అందరినీ వదిలేసి చివరికి ఆమె మీద వాలిపోవడం మొదలెట్టారు. ఈ అన్యాయాలని చూస్తూ భరించడం నాకు నా గ్యాంగ్ కి అస్సలు నచ్చలేదు. అప్పుడే మా గ్యాంగ్లో కొత్తగా చేరిన సత్తిగాడు, కిట్టుగాడితో కలిసి ఒక పథకరచన చేసాను.
అప్పుడు సాయంత్రం నాలుగు గంటలయింది, మాకు స్కూలు విడిచిపెట్టేసా(డు)రు. ఎప్పుడూ మా గ్యాంగ్కి స్కూల్ అయిపొయాక కూడా ఏవో పనులు చెప్పే మాస్టారు “రాణి” వచ్చాక మమ్మల్ని “కానీ”కి కూడా పనికిరానివాళ్ళలా చూడటం మొదలెట్టారు. ఈ ఘోరాన్ని భరించలేని మేము ఆ రోజు నేరుగా ఇంటికెల్లకుండా దారిలోని మామిడితోటలో కాపు కాసాం. ఐదయింది.. ఇంకా రాణీ స్కూల్ నుండి రాలేదు, ఇంతలో రోజుకి ఐదు సార్లు తినే గోపీగాడు ఆకలేస్తుందని గోల చేయడం మొదలెట్టాడు. అప్పుడే అటునుండి వెళ్తున్న పుల్ల ఐసు ఒకటి పావలా పెట్టి కొని వాడి నోరుకుట్టేసాను. ఐదున్నర అయింది.. ఇరవై రూపాయలు పెట్టి మా నాన్న గారు అమ్మవారి జాతరలో కొన్న వాచీ అలా ఉపయోగపడుతుందని ఎప్పుడూ అనుకోలేదు.
మరోసారి వాచీ చూసేలోపే ఎదురుగా రాణి రావటం కనిపించింది, మా గ్యాంగ్ అందరికీ చెవిలో ప్లాన్ మరోసారి చెప్పాను. రాణి దగ్గరకి రానే వచ్చింది, శీతాకాలం కావటంతో త్వరగానే చీకటి పడుతోంది. మేమందరమూ ప్లాన్ ప్రకారం ఒక్కొక్కరం ఒక్కో చెట్టు వెనకాల దాక్కున్నాం. మరోసారి సైగలతో మా గ్యాంగ్ అందరినీ అలర్ట్ చేసేసాను. సరిగ్గా రాణి మేమున్న చెట్ల మద్యలోకి రాగానే నేను గట్టిగా “మాస్టారు రాణిని లవ్ చేస్తున్నారు..మాస్టారు రాణిని లవ్ చేస్తున్నారు..మాస్టారు రాణిని లవ్ చేస్తున్నారు..మాస్టారు రాణిని లవ్ చేస్తున్నారు..” అని అరవటం మొదలెట్టాను, ఒక నాలుగైదు సార్లు అరిచాక అప్పుడు అర్దమైంది అక్కడ నేనొక్కడినే అరుస్తున్నానని.. మా గ్యాంగ్ అంతా నేను అరుస్తుంటే బ్రహ్మ చెముడు వచ్చిన వాళ్ళలాగ మామిడి చెట్ల వెనక నక్కి నిల్చున్నారు. చివరికి పట్టరానికోపంతో వాళ్ళమీద అరవటానికి మధ్యలోకి వచ్చేసరికి ఇంకేముంది.. రాణి నన్ను చూసి గుర్తుపట్టేసింది.
తరువాతిరోజు స్కూల్కి వెళ్ళాలా లేదా అని అలోచిస్తూ అమ్మతో రెండు తిట్లు తిట్టించుకొని మరీ స్కూల్ కి వచ్చాను. వచ్చేసరికే ప్రార్ధన కోసమని మా స్కూల్లో జనమంతా లైన్లో నిల్చుంటున్నారు. మాస్టారికి ఈ విషయం తెల్సిందో లేదో అని ఒకటే భయంతో వెళ్ళి నిల్చున్న కాసేపటికే ప్రార్ధన అయిపోయింది, బ్రతుకుజీవుడా అనుకుంటూ క్లాస్కి వెల్లబొతున్న నాకు “చందూ ఇటు రారా!” అని మాస్టారి పిలుపు వినపడింది. ఆ పిలుపుతో ఒక్కసారిగా గుండెల్లో రాయి.. ఏంటి మాస్టారు అని అడిగేలోపే “ఫట్ ఫట్” మంటూ మెరుపు వేగంతో నా చెంప ఛళ్ళుమంది(రెండుసార్లు)!
ఆ ఫట్ ఫట్లతో మళ్ళీ ప్రెజెంట్ కి వచ్చాను.
“అదేంటిరా నువ్ నన్ను లవ్ చేస్తున్నావ్గా, ఎందుకలా చెప్పావ్!?”
“ఏమోరా, అదంతా నేను చెప్పలేను వాళ్ళతో!”
“మీ పేరెంట్స్ నా గురించి అడిగారా!?”
“అడిగారు, ఫేస్ బుక్లో నీ ఫొటోస్ కూడా చూశారు”
“ఎమన్నారురా?”
“నువ్ పొట్టోడువిన్నారు”
“$%@$*@”
“ఆరడుగులుండి అమెరికాలో ఉంటేనే పెళ్ళి చేస్తారంట!”
“నా గురించి నువ్వేం చెప్పావ్రా మీ పేరెంట్స్ కి?”
“నువ్ మంచోడివని చెప్పా”
“నా గురించి చెప్పడానికి ఇంకేం లేదా? నేనంటే నా పేరు, నా రూపం ఒక్కటేనా? నాకంటూ ఇంకేం లేదా!”
“హైట్ లేదు”
ఇదీ ఒక జఫ్ఫా ప్రేమ కథ!
“ప్రేమంటే కథంతా కామెడీ ఉన్నా చివరికి ట్రాజడీగా ముగిసే ఒక డ్రామా!”
