“మన విషయం ఇంట్లో తెల్సిపోయిందిరా “

“అవునా, అదెలా రా? ఏమైంది అసలు??”

“ఏమో రా, ఎలా తెల్సిందో! మా మమ్మీ నీ గురించి అడిగింది”

“ఏం చెప్పావ్రా మరి?”

“నీకు నేనంటే ఇష్టమని చెప్పా!”

“ఓహ్! గుడ్ రా! ఎప్పటికైనా చెప్పాల్సిందేగా! ఇంతకీ ఆమె ఎమన్నారు?”

“మరి నీకు ఇష్టమా కాదా అని అడిగారురా!”

“మరి నువ్వేమన్నావ్!?”

“ఒక ఫ్రెండ్లా ఇష్టమని చెప్పా!”

తుస్..

.

.

.

.

.

మళ్ళీ బకరా అయిపోయాను. చిన్నప్పుడెప్పుడో అంత ఘాఢంగా ప్రేమించిన శ్రీదేవి దక్కకపోయేసరికి మళ్ళీ నాలుగో తరగతిదాక ఏ అమ్మాయిని కన్నెత్తి కూడా చూడలేదు. దానితో నా చదువు భలే సాఫీగా సాగుతూ క్లాస్ ఫష్టు కూడా తెచ్చుకున్నాను. మా మాస్టారు కూడా బడి ఎగ్గొట్టడానికి నేనెన్ని కుంటి సాకులు చెప్పినా నమ్మేంత “నమ్మకం” కల్పించుకున్నాను!

సరిగ్గా అప్పుడే రామాయణంలో మాయ లేడిలా ఒక “లేడీ” మా స్కూల్లో అడుగుపెట్టింది. ఆ అమ్మాయి పేరు రాణి(పేరు మార్చానులెండి :p),ఆ రాణి అప్పుడు ఎనిమిదో తరగతి చదివేది. మా స్కూల్లో తరగతులు ఐదు వరకే ఉన్నా తను మాత్రం ట్యూషన్లని చెప్పి వాలిపోయేది. అసలకే ఏకోపాధ్యాయ పాఠశాల, హైస్కూల్ నుండి ఒక ఫిగరు మా స్కూలుకి ట్యూషన్ కొసమని వచ్చేసరికి మా మాష్టారి కాన్సంట్రేషన్ అంతా ఈ రాణి మీదనే పడింది. చివరికి అది ఎంతదాక వచ్చిందంటే మాష్టారు మా అందరినీ వదిలేసి చివరికి ఆమె మీద వాలిపోవడం మొదలెట్టారు. ఈ అన్యాయాలని చూస్తూ భరించడం నాకు నా గ్యాంగ్ కి అస్సలు నచ్చలేదు. అప్పుడే మా గ్యాంగ్లో కొత్తగా చేరిన సత్తిగాడు, కిట్టుగాడితో కలిసి ఒక పథకరచన చేసాను.

అప్పుడు సాయంత్రం నాలుగు గంటలయింది, మాకు స్కూలు విడిచిపెట్టేసా(డు)రు. ఎప్పుడూ మా గ్యాంగ్కి స్కూల్ అయిపొయాక కూడా ఏవో పనులు చెప్పే మాస్టారు “రాణి” వచ్చాక మమ్మల్ని “కానీ”కి కూడా పనికిరానివాళ్ళలా చూడటం మొదలెట్టారు. ఈ ఘోరాన్ని భరించలేని మేము ఆ రోజు నేరుగా ఇంటికెల్లకుండా దారిలోని మామిడితోటలో కాపు కాసాం. ఐదయింది.. ఇంకా రాణీ స్కూల్ నుండి రాలేదు, ఇంతలో రోజుకి ఐదు సార్లు తినే గోపీగాడు ఆకలేస్తుందని గోల చేయడం మొదలెట్టాడు. అప్పుడే అటునుండి వెళ్తున్న పుల్ల ఐసు ఒకటి పావలా పెట్టి కొని వాడి నోరుకుట్టేసాను. ఐదున్నర అయింది.. ఇరవై రూపాయలు పెట్టి మా నాన్న గారు అమ్మవారి జాతరలో కొన్న వాచీ అలా ఉపయోగపడుతుందని ఎప్పుడూ అనుకోలేదు.

మరోసారి వాచీ చూసేలోపే ఎదురుగా రాణి రావటం కనిపించింది, మా గ్యాంగ్ అందరికీ చెవిలో ప్లాన్ మరోసారి చెప్పాను. రాణి దగ్గరకి రానే వచ్చింది, శీతాకాలం కావటంతో త్వరగానే చీకటి పడుతోంది. మేమందరమూ ప్లాన్ ప్రకారం ఒక్కొక్కరం ఒక్కో చెట్టు వెనకాల దాక్కున్నాం. మరోసారి సైగలతో మా గ్యాంగ్ అందరినీ అలర్ట్ చేసేసాను. సరిగ్గా రాణి మేమున్న చెట్ల మద్యలోకి రాగానే నేను గట్టిగా “మాస్టారు రాణిని లవ్ చేస్తున్నారు..మాస్టారు రాణిని లవ్ చేస్తున్నారు..మాస్టారు రాణిని లవ్ చేస్తున్నారు..మాస్టారు రాణిని లవ్ చేస్తున్నారు..” అని అరవటం మొదలెట్టాను, ఒక నాలుగైదు సార్లు అరిచాక అప్పుడు అర్దమైంది అక్కడ నేనొక్కడినే అరుస్తున్నానని.. మా గ్యాంగ్ అంతా నేను అరుస్తుంటే బ్రహ్మ చెముడు వచ్చిన వాళ్ళలాగ మామిడి చెట్ల వెనక నక్కి నిల్చున్నారు. చివరికి పట్టరానికోపంతో వాళ్ళమీద అరవటానికి మధ్యలోకి వచ్చేసరికి ఇంకేముంది.. రాణి నన్ను చూసి గుర్తుపట్టేసింది.

తరువాతిరోజు స్కూల్కి వెళ్ళాలా లేదా అని అలోచిస్తూ అమ్మతో రెండు తిట్లు తిట్టించుకొని మరీ స్కూల్ కి వచ్చాను. వచ్చేసరికే ప్రార్ధన కోసమని మా స్కూల్లో జనమంతా లైన్లో నిల్చుంటున్నారు. మాస్టారికి ఈ విషయం తెల్సిందో లేదో అని ఒకటే భయంతో వెళ్ళి నిల్చున్న కాసేపటికే ప్రార్ధన అయిపోయింది, బ్రతుకుజీవుడా అనుకుంటూ క్లాస్కి వెల్లబొతున్న నాకు “చందూ ఇటు రారా!” అని మాస్టారి పిలుపు వినపడింది. ఆ పిలుపుతో ఒక్కసారిగా గుండెల్లో రాయి.. ఏంటి మాస్టారు అని అడిగేలోపే “ఫట్ ఫట్” మంటూ మెరుపు వేగంతో నా చెంప ఛళ్ళుమంది(రెండుసార్లు)!

ఆ ఫట్ ఫట్లతో మళ్ళీ ప్రెజెంట్ కి వచ్చాను.

“అదేంటిరా నువ్ నన్ను లవ్ చేస్తున్నావ్గా, ఎందుకలా చెప్పావ్!?”

“ఏమోరా, అదంతా నేను చెప్పలేను వాళ్ళతో!”

“మీ పేరెంట్స్ నా గురించి అడిగారా!?”

“అడిగారు, ఫేస్ బుక్లో నీ ఫొటోస్ కూడా చూశారు”

“ఎమన్నారురా?”

“నువ్ పొట్టోడువిన్నారు”

“$%@$*@”

“ఆరడుగులుండి అమెరికాలో ఉంటేనే పెళ్ళి చేస్తారంట!”

“నా గురించి నువ్వేం చెప్పావ్రా మీ పేరెంట్స్ కి?”

“నువ్ మంచోడివని చెప్పా”

“నా గురించి చెప్పడానికి ఇంకేం లేదా? నేనంటే నా పేరు, నా రూపం ఒక్కటేనా? నాకంటూ ఇంకేం లేదా!”

“హైట్ లేదు”

ఇదీ ఒక జఫ్ఫా ప్రేమ కథ!

“ప్రేమంటే కథంతా కామెడీ ఉన్నా చివరికి ట్రాజడీగా ముగిసే ఒక డ్రామా!”

(త్వరలో తోలి భాగం)

నిన్ను సైతం మేము కూల్చేసాం

ఇంకానా అనుకుంటున్నావేమో

ఇంతేనా అని మేమంటున్నాం
మరో ప్రపంచమూహించావ్

ఈ ప్రపంచాన్నుంచి తరిమేసాం

హీనంగా దేన్ని చూడకంటే

విహీనంగా నిన్ను చేసాం

అజ్ఞానపుటంధ యుగంలో

నడిపిస్తే నడిచే మనుషులం

నిన్ను ఆంధ్రున్ని చేసి

పడగొట్టిన అమానుషులం

ఓ కవీ మమ్ము క్షమించు

నవకవనంతో మా కళ్ళు తెరిపించు

కానీ ఒకానొక ఆదివారం నా జీవితాన్ని మలుపు తిప్పిందనే చెప్పుకోవాలి. ఆ రోజు వీకెండ్ టెస్ట్ రాసి కాస్త ఆలస్యంగా జగదాంబ సెంటర్ కి చేరిన మాకు ఏ థియేటర్లోను టికెట్లు దొరక్క వెనుదిరుగుతుండగా మెలోడీ లో ఆడుతున్న ఒక సినిమా పోస్టర్ మీద మా చూపు పడింది. ఒక ప్రయత్నం చేస్తే పోలా అని మెలోడీ కి వెళ్ళి మా ఆరుగురం టికెట్స్ తీసుకున్నాం. దాదాపు అరగంట ఆలస్యంగా వెళ్ళినా టికెట్లు దొరకడంతో ఉబ్బితబ్బిబయి లోపలికి వెళ్ళి కూర్చున్నాం.

కూర్చున్నామో లేదో హీరో కాస్తా విలన్ ఇంటికి వెళ్ళి తనగురించి తను ఏదో చెప్తున్నాడు. ఒక ఐదు నిమిషాలు ఏమీ అర్థం కాక తలలు పట్టుకున్నాక హీరో చెప్పిన చివరి డైలాగ్ యస్ యస్ యస్ భవానీ ప్రసాద్ మాత్రం అర్థమైంది. పేరు చెప్పడానికి పది నిమిషాలు డైలాగ్ ఎందుకురా బాబు అనుకుంటుండగానే హీరొ గారు తొడ కొట్టడాలు, ట్రైన్లను ముందుకీ వెనక్కి తొడాగొట్టడంతో వచ్చిన పవర్ తో నడిపించడాలు, ఇంకా చాలా చిత్ర విచిత్రాలు జరిగిపొయాయి.

అసలు ఏం జరుగుతందో అర్థం కాక థియేటర్ లో జనమంతా ఒకరి ముఖాలు ఒకరు చూసుకుంటుండగానే సినిమా శుభం కార్డ్ పడింది. బ్రతుకుజీవుడా అనుకుంటూ జనం సినిమాహాల్ నుండి బయటికిరావడం తొలిసారి చూసాను. అందరి ముఖాలలోనూ కొట్టొచ్చినట్లు కనిపించిన చావుకళని చూస్తే నాలానే అందరికీ చావు పరిచయమైందని అర్థమైంది. పలనాటి బ్రహ్మన్నాయుడు అనబడే ఆ సినిమాని నేను జీవితాంతం మర్చిపోలేను. బాలయ్య సినిమాలను జీవితంలో మరి చూడను అని నా మీద నేనే ఒట్టేసుకునేట్లు చేసిందా సినిమా..

ఇదంతా గతం. వర్తమానంలోకి వస్తే.. హైదరాబాద్,జనవరి 12వ తేదీ, సాయంత్రం 8.30 అయింది. అప్పుడే ఇంటికి వెళ్ళడానికి ట్రైన్ తప్పిపోయిందని నా స్నేహితుడి నుండి ఫోన్ వచ్చింది. సరే, ఏదైనా సినిమాకి వెళ్దామని అన్నా.. పరమవీరచక్ర చూద్దామని వాడు చెప్పాడు, అరెయ్ ఇంకేదైనా సినిమాకి వెళ్దాం రా అని బ్రతిమాలా.. వినలేదు. ప్రాధేయపడ్డా.. పట్టించుకోలేదు. ఎంతకీ నా మాట వినకపోయేసరికి, అరే మొదటిరోజు మనకి టికెట్లు దొరకవు లైట్ తీస్కోమన్నా! ఐనా సరే దొరుకుతాయి ముందు బుక్మైషో.కాం తెరిచి చూడమన్నాడు. తెరిచి చూస్తే 8.30 తర్వాత మొదలయ్యే అన్ని షోలకి, అన్ని హాళ్ళలోను టికెట్లు పుష్కలంగా ఉండటంతో తప్పక సినీమ్యాక్స్ లో రాత్రి 10:45 ఆటకి మూడు టికెట్లు తీసా.

మళ్ళీ దాదాపు ఏడేళ్ళ తర్వాత అదే సీను. హైటెక్ సిటికి వెళ్ళే దారిలో అండర్ బ్రిడ్జ్ దగ్గర ట్రాఫిక్ జాం కావడంతో అప్పటికే లేట్ గా బయల్దేరిన మాకు మరికాస్త ఆలస్యమై దాదాపు 30 నిమిషాల తర్వాత వెళ్ళాం. అప్పటికే ఆకలితో ఉన్న మాకు మూసేసిన KFC ని చూసి పీకలదాకా కోపం(మా మీద మాకే) వచ్చింది. చివరికి దొరికిన గడ్డిని తీసుకుని థియేటర్లో దూరాము. పక్కనున్న అమ్మాయిలని కూడా పట్టించుకోకుండా సినిమా మీదే concentration పెట్టాం.

బాలయ్య మాంచి ఊపు మీద ఉన్నాడు. లేబర్ నాయకుడిగా చెలరేగిపోతున్నాడు, బాలయ్య కి పోటీగా ఇనుప కాళ్ళ రోజా కూడా కుమ్మేస్తుంది. అప్పుడే బాలయ్యకి కథ చెప్పడానికి income Tax ఆఫీసర్(మీరు విన్నది నిజమే) ఒకడు వస్తాడు. బాలయ్యని ఫ్రీ గా సినిమా చేసి పెట్టమని అడుగుతాడు. బాలయ్య కథ నచ్చితే ఫ్రీగానే చేసేస్తానని చెబుతాడు. తర్వాత బాలయ్యకి కథ చెప్పడానికి కొంతమంది మిలటరీ ఆఫీసర్లు వస్తారు. అప్పుడు మరొక హింస మొదలవుతుంది, మేజర్ జయసింహ రూపంలో మరొక బాలయ్య ఎంటరవుతాడు.

మేజర్ జయసింహ గురించి ఆర్మీ ఆఫీసర్లు వర్ణించడంతో హీరో బాలయ్యకి జయసింహ పూనుతాడు. దానితో తను సెట్లో చెప్పాల్సిన డైలాగ్ మర్చిపోయి “నన్ను కొడితే చావాలి, నేను కొడితే చావాలి” అని జనాన్ని పదే పదే చావగొడతాడు. ఆగండాగండి.. ఇంకా కథ మొదలవలేదు. ఈ ఆర్మీ ఆఫీసర్లు ఆ చావాలి వరకే కథ చెప్పి మిగతా సగం చెబితే కుదరదని ప్రత్యక్షంగా చూడాల్సిందేనని చెప్పి బాలయ్యని హిమాలయాలకి తీసుకెళ్తారు. అక్కడ మన బొర్రా గుహల్లాంటి గుహల్లో జయసింహకి ట్రీట్మెంట్ ఇస్తా ఉంటారు(నాలుగేళ్ళూగా అలానే పడున్నా ఈ జయసింహకి కొంచెం కూడా గడ్డం పెరగదు, క్షమించండి LOGIC మాట్లాడినందుకు) ఇప్పటికి మొదటి సగం సినిమా పూర్తయింది. దీనితో అప్పటికే సగం కూడా నిండని థియేటర్ , ఉన్నవాళ్ళలో సగం మంది వెళ్ళిపోవటంతో ఇంకా ఖాళీ అయిపోయింది.

సినిమా రెండవ భాగంలో జయసింహని దేశద్రోహిగా చిత్రీకరించిన “హ్రుదయవిదారకమైన” కథని మన హీరో కి చెబుతారు. ఇక్కడ బలయ్య ఒక ఆంగ్ల డైలాగ్ ని భలే చెబుతాడు(something is going wrong sir అని బాలయ్య చెబుతుంటే ఈల వేయని ప్రేక్షకుడు లేడంటే నమ్మండీ). తర్వాత మేజర్ స్థానంలో మన హీరో గారు దూరుతారు. హీరొ గారి తక్షన కర్తవ్యం అతని ఇంఫార్మెర్ ని కలుసుకుని అతను ఇచ్చిన సమాచారాన్ని తీసుకోవటం. ఆ informer పాపం జయసిమ్హని తప్ప వేరే ఎవరిని గుర్తించలేడంటే మన బాలయ్య సై అని వెళ్తాడు. మన informer మాత్రం ముష్టివాడిలా ముసుగేసుకుని వచ్చి జయసింహ! జయసింహ! అని అరుస్తుంటాడు(అదే మరి variety అంటే). జయసింహ అప్పుడు కేక లాగ informer దగ్గరనుండి పెన్ డ్రైవ్ తీసుకుంటాడు. అందులో ఉన్న ఫొటోలను (దాశరి ఇక్కడ ఫొటోషాప్ ని భలే effectiveగా వాడుకున్నాడు )చూసేసరికి జయసింహకి విలన్ ఎవరో తెలిసిపోతుంది.

ఆ తర్వాత ఇంకా చెప్పాల్సింది ఏముంటుంది.. బాలయ్య చెలరేగిపోయి సింహం అని, నరసింహం అని ఏవేవో డైలాగులు కొట్టి జనాన్ని హింసిస్తాడు. మురళిమోహన్ కూడా తానేమీ తక్కువతినలేదన్నట్లు అడవిలో సింహం అని, జూలో సింహం అని చెప్పి ప్రేక్షకులకు పరీక్ష పెట్టి మరికొన్ని అధ్బుతమైన డైలాగ్లతో సినిమాను ముగిస్తారు.

సినిమా అంతా బాలయ్య ఎక్కడ కనిపించిన, డైలాగ్ చెప్పినా ఈలలు, చప్పట్లు, గోలలు.. సినిమా చూసి మూసుకుని కూర్చున్నది ఎవరైన ఉన్నారు అంటే అది ఒక్క బాలయ్య అభిమానులు మాత్రమే! ఎందుకో నాకు ఒక్క అభిమాని కూడా కనిపించలే..
సూచన: ఈ రివ్యూ చదివి సినిమా చూసినవారికీ,నాకు ఎటువంటి సంభంధం లేదు.

కలం నుండి జారిపడి కాగితం కోసం చూస్తుంటే..

ఈ ‘ అంతర్జాలము ‘ నా అంతరంగాన్ని కనిపెట్టేసింది..

నన్ను కట్టుకోమంటూ నాలుగు మొట్టికాయలు వేసింది..

నేనూరుకుంటానా దాన్ని ఒక టపాతో కట్టిపడేసాను.