కేరళ వచ్చి రెండు రోజులైంది. కొత్త ఆలోచనలకోసం ఇక్కడికి వచ్చిన నాకు నిరాశే ఎదురవుతూ వస్తోంది. ఈ అందమైన ప్రకృతి నన్ను పులకింపజేస్తుందే గాని నాలో కొత్త ఆలోచనలు రేకిత్తంచట్లేదు. కొత్త భావాలు, ఆలోచనలు కొత్త పరిచయాలతోనే కలుగుతాయి తప్ప కొత్త ప్రదేశాలతో కాదు అని అర్దమయింది. అలాంటి పరిచయం కోసం ఎదురు చూస్తుండగానే మేమంతా అల్లెపీకి బయల్దేరాం!ఎర్నాకులం నుండి అల్లెపీకి ట్రైన్లో గంటన్నర ప్రయాణం. ప్రొద్దున్నే మేముండే హోటల్ నుండి బయల్దేరి ఎర్నాకులం టౌన్ స్టేషన్కి చేరుకున్నాం. అల్లెపీ చాలా అందమైన ప్రదేశమని ఎంతో మంది చెప్పాగా విన్నాను.
ట్రైన్ ఎర్నాకులం జంక్షన్కి చేరుకుంది. నాతో పాటు ఉన్న స్నేహితులిద్దరు అప్పటికే నిద్రపోయారు. ట్రైన్లోకి పాల క్యాన్లు ఎక్కిస్తున్నారు కూలీలు, వాళ్ళ జీవితాలు ఎంత నెమ్మదిగా ఉన్నాయో అంతే నెమ్మదిగా లోడ్ ఎక్కిస్తున్నట్లుగా అనిపించింది. నా ఎదురుగా కూర్చున్న ముసలాయన ముఖంలో ముడతలు అతను గడించిన అనుభవాన్ని ఇట్టే చెప్తున్నాయి. ట్రైన్ కూత పెట్టి కదిలిందో లేదో ఒకమ్మాయి పరిగెత్తుకుంటూ వచ్చి మేమున్న బోగీలోకి ఎక్కి, సరాసరి నా ఎదురుగా ముసలాయన పక్కగా విండో సీట్లో కూర్చొంది.
మలయ మారుతంలా వచ్చి చేరిన ఆమెని చూసేసరికి ఇన్నాళ్ళ నైరాశ్యం ఒక్కసారిగా పోయింది. ఆ ముఖారవిందానికి చంద్రుడైనా చిన్నబొవాలి, ఆ కురుల విరులు చూసినవారెవరైనా కవి కావల్సిందే..! కోటి భావాలు ఒక్క క్షణంలో పలికించగల కళ్ళు , సంధ్యాసమయపు ఎరుపుని పూసుకున్న ఆ అధరాలు.. అసలు వర్ణనకే అందని ఆ వంపులు.. ఏ దేవకన్యనో దారితప్పి ఇలా చేరిందా అని ఆశ్చర్యంతో, ఒకరకపు అనుభూతితో ఆమె వైపు కళ్ళార్పనియ్యకుండా చేస్తున్నాయి!
చూస్తూ చూస్తూ నన్నే మరచిన సమయంలో ఆమె ఒక్కసరిగా నా వైపు తిరిగింది.అందరు మలయాళి అమ్మాయిలలా పక్క పాపిడి లేదు, అడ్డ బొట్టు మాత్రం ఉంది. తేట తెలుగుదనం ఉట్టిపడేట్లు ముక్కు పుడక కూడా ఉంది. ఆమె ముఖంలో ఎక్కడో పరిచయమున్న వ్యక్తిని చూసిన భావన! తదేకంగా నన్నే చూస్తూ ఉన్న ఆమెని ఉండబట్టలేక అడిగేసా “మీరు తెలుగు అమ్మాయా!?” అని. ఒక్కసారిగా ఉలిక్కిపడిన ఆమె, కొన్ని సెకెన్లు ఆగి “అవును” అనే సమాధానం ఇచ్చింది. ఎంత అదృష్టవంతుడిని నేను.. ఐదు కోట్ల కేరళ లాటరీ తగిలినట్లు.. మలబార్ హొటల్లో జీవితాంతం ఫ్రీగా కాఫీ తాగే ఆఫర్ వచ్చినట్లు, అన్నీ అర్దమయ్యి ఏమీ అర్దం కానట్లు ఏదో ఒక అనిర్వచనీయమైన అనుభూతిలో ఉండగానే “I’m Kriti, మరి మీరు?” అని అడిగింది.
“I’m Chandu, మనం ఇదివరకేమైనా కలిశామా!?” అన్న వాక్య పూర్తి కాకముందే ఆమె ముఖంలో రంగులు మారడం కనిపించింది. ప్రశాంతంగా కనిపించిన ఆ కళ్ళల్లో నీళ్ళు సుడులు తిరగడం కూడా చూశాను. నేనేమైనా తప్పుగా అడిగానా! ఆమె ఎందుకలా స్పందించిందో అర్దం కాలేదు. నేను ఆమెని అడిగేలోపే “Sorry, మీ పేరు వినేసరికి నాకు ఇంతకుముందు చదివిన కథ ఒకటి జ్ఞాపకమొచ్చింది” అంది.
“ఓహ్! నాకు ఆ కథ చెప్పగలరా..”
“లేదండీ.. నాకు సరిగా గుర్తులేదు, చెప్పలేను కూడా!”
“ప్లీజ్ కృతి, నేను బ్లాగు రాస్తా ఉంటాను, గత సంవత్సరంన్నర నుండి కొత్తగా వ్రాయలేక, ఏం చేయాలో తెలియక సినిమాలగురించి రాసుకుంటున్నాను” అంటూ నాకు చేతనయినంత బ్రతిమాలాను.
“సరే.. చెప్తాను, మీరు అడుగుతున్నారని కాదు. నాకు చెప్పాలనిపించి చెప్తున్నాను. ఈ కథని కథగా మాత్రమే తీసుకోండి” అంటూ చెప్పడం start చేసింది.
* * * * * *
రవి, సుధీర్ ఇద్దరూ రూంమేట్స్. రవి కథలు, కవితలు రాస్తుంటాడు. ఒక రోజు రాత్రంతా రవి ఏదో రాస్తూ కూర్చున్నాడు. ప్రొద్దున్నే లేచిన సుధీర్ డైరీ ముందేసుకుని ఎదో రాస్తున్న రవివైపు చూసి “ఏరా.. కొత్త కథా?” అని అడిగాడు. రవి ఔనన్నట్లు తల ఊపి పెన్ను డైరీ మీద పెట్టి లేచి పక్కకి వెళ్ళిపోతాడు. సుధీర్ ఆ కథ చదవడం మొడలెడతాడు.
****
ఆ: “నేనంటే నీకు ఎంతిష్టం?”
అ: “ఎంత, ఎందుకు అన్నవి ప్రేమకి parameters కాదురా.. కాకూడదు కూడా! సరే, నువ్ అడుగుతున్నావని చెప్తున్నా! నీతో కలిసి బ్రతకాలన్నంత.. నీ తోడు లేకుంటే బ్రతకలేనంత”
ఆ: “ఎందుకంత భరువైన డైలాగ్? అయినా..నువ్ సినిమాలలో try చేయి చందు.. మంచి writerగా సెటిల్ అవుతావ్!”
అ: “నీ ప్రేమ నన్నంత గొప్ప writerగా మలిస్తే తప్పకుండా ప్రయత్నిస్తా! నీ ప్రేమ కలిగించే భావావేశం, నీ స్పర్శ కలిగించే తన్మయత్వం నాకు జీవితాంతం కావలిరా”
ఆ: “I don’t know how special I’am, but you are making me to feel special. I love you so much ra!”
****
“ఏరా.. నీ కథే ఇన్స్పిరేషనా ఈ కథకి” సుధీర్ అడిగాడు. రవి ఏదో ధీర్ఘాలోచనలో మునిగిపోయి ఏమీ మాట్లాడలేదు. సుధీర్ మళ్ళీ కథలో పడిపోయాడు. కథలో ఒక సంవత్సరం గడిచింది.
****
ఆ: “ఇంకా ఎన్ని రోజులిలా?”
అ: “ఇప్పుడేమయిందిరా!”
ఆ: “ఏమీ కాలేదు చందు, కానీ ఎన్ని రోజులిలా..!? నేను నీకన్నా రెండేళ్ళు చిన్న, మన పరిచయం ప్రేమగా మారి రెండేళ్ళు కావస్తోంది. నువ్ చెప్పిన ఆ రెండేళ్ళు అయిపోయాయ్ చందూ..”
అ: “ఇప్పుడు నన్నేం చేయమంటావ్రా?”
ఆ: “రాజకీయాలన్నావ్, writerగా సెటిల్ అవుతా అన్నావ్.. బిజినెస్ అన్నావ్.. చివరికి ఒక బేవర్స్ లా ఇలా ఖాళీగా ఉన్నావ్! నీ ఆదర్శాలు గొప్పవే చందు.. కానీ ఈ సమాజం నీకు అన్నం పెట్టదు, నిన్ను చేసుకుని నన్ను కూడా పస్తులుండమంటావా”
****
మరో రెండు నెలలు గడిచింది.
****
ఆ: “నన్ను మర్చిపో చందు.. ఇక నావల్ల కాదు!”
అ: “—————————————–”
ఆ: “ఇంకా కష్టం చందు, రెండేళ్ళుగా చూస్తున్నాను, అది చేస్తా ఇది చేస్తా అంటున్నావేగాని ఎందులోనూ నిలకడ లేదు. ఉద్యోగంలో చేరావ్, రెండు నెలలు కూడా చేయలేదు. reporterగా join అయ్యావ్, కనీసం రెండు వారాలు కూడా ఉండలేకపోయావ్. రాజకీయాలన్నావ్.. చివరికి ఉద్యమాలు కూడా corrupt అయ్యాయని వెనక్కి వచ్చేసావ్!!”
అ: “డబ్బుకోసమో, పదవికోసమో రాజీ పడుతూ బ్రతకలేం కదరా!”
ఆ: “నాకోసం కూడా రాజీ పడవా??”
అ: “ఒకప్పుడు నాలో ఏమి చూసైతే నన్ను ప్రేమించావో వాటినే వదులుకోమంటున్నవా! ఉద్యమాల్లో పాల్గొంటే అభినందించావ్.. కవితలు చదివి అభిమాని అయ్యానన్నావ్.. కథలు, వ్యాసాలు చదివి కరిగిపోయానన్నావ్! ఇప్పుడు ఆ అభిమానం, ప్రేమ ఏమైపోయాయిరా!?”
ఆ: “ఈ కథలు, కవితలూ అన్నీ పిచ్చి రాతలు చందూ.. కాలేజ్ క్యాంటీన్లో బాతాఖానికి పనికొస్తాయి. అవి నిన్ను ఆనందపెడతాయేమోగాని, అన్నం మాత్రం పెట్టవు!”
అ: “ఎన్ని జన్మలైనా నాతోనే ఉంటానన్నావ్!”
ఆ: “నువ్ ఈ జన్మలో మారవని అర్థమయ్యాక కూడా నీతోనే ఉండమంటావా??”
****
తనతో కలిసి బ్రతకాలన్నంత, తన తోడు లేకుంటే బ్రతకలేనంత ఇష్టం పెంచుకున్న చందు.. తన కథకి, కవితకి ప్రేరణైన ప్రేయసిని కోల్పోయి మనసు చిద్రమై ఉరిపోసుకుని చనిపోతాడు.
“కథకి ending ఏంటిరా ఇలా ఇచ్చావ్!” అంటూ సుధీర్ రవి కోసం తిరగంగానే పక్క గది కిటికీలోనుండి రవి ఫ్యాన్కి వేలాడుతూ కనిపిస్తాడు! తలుపు తీసి రూంలోకి వెళ్ళంగానే ఒక కాగితం ఎగురుకుంటా వచ్చి సుధీర్ ముఖం మీద పడుతుంది. “I am Chandu” అని ఉంటుంది ఆ కాగితంలో!
* * * * * * *
ఇంతకాలం కథలో లీనమై వింటున్న నాకు అదొక పెద్ద షాక్! ఇంతకీ ఇది కథా, నిజమా.. ఇంత అద్భుతంగా ఆమె కథ చెప్పగలిగిందంటే ఆమె గొప్ప రచయిత్రయినా కావాలి లేక ఆమె జీవితంలో ఈ సంఘటన జరిగైనా ఉండాలి. ఆమె కళ్ళలో నీళ్ళు సుడులు తిరుగుతూనే ఉన్నాయి. ఇంతలో ట్రైన్ అల్లెపీ చేరుకుంది.
“చెప్పండి కృతి, ఇది నిజంగా కథేనా!?” అడిగాన్నేను. కానీ ఆమె నుండి ఎటువంటి స్పందనా లేదు, అదే సుడులు తిరిగిన కళ్ళతో కిటికీ లోనుండి బయటకు చూస్తూ ఉంది.
“ఈ కథలో ఉన్న అమ్మాయి మీరే కదా!” చెప్పకనే అవునని చెబుతున్నాయి ఆ కళ్ళు. చందుని ఎంత మిస్సవుతుందో, ఆమె ప్రేమలో ఎంత నిజాయితీ ఉందో ఆ క్షణం అర్దమయింది.
“మరెందుకు ఆ క్షణం విడిపోయారు?” నేను అడుగుతున్నా పట్టించుకోకుండా ట్రైన్ దిగి వెళ్ళిపోతుంది.
“Please ఏమయిందో చెప్పండి!” అంటూ వెంటబడ్డాను.. స్టేషన్ బయటికెళ్ళి ఏమీ చెప్పకుండానే ఆమె ఆటో ఎక్కి వెళ్ళిపోయింది.
ఆ రోజంతా అల్లెపీలో ఎక్కడకి వెళ్ళినా కృతి గురించే ఆలోచిస్తున్నా! అల్లెపీ బీచ్లొ శిథిల పడ్డ ఇనుప వారధిలా ఆమె ప్రేమ శిథిలమై గమ్యం చేరకుండానే కూలిపోయినట్లు అనిపించింది. బ్యాక్వాటర్స్ లో అక్కడక్కడా మిగిలిన దీవుల్లాగా ఆమెలో ప్రేమ జ్ఞాపకాలు ఇంకా మిగిలి బాధిస్తున్నట్లు అనిపించింది. ఎంత గొప్ప ప్రేమ ఆమెది? చందు చనిపోయి ఈమెని జీవచ్చవం చేసాడేమో కదా!
